Στην τάξη μας όλη την τρέχουσα εβδομάδα πραγματοποιούνται δράσεις κατά της σχολικής βίας και εκφοβισμού.
Η “Αγωνίστρια” μαθαίνει τα πρωτάκια μας να υπερασπίζονται τον εαυτό τους αλλά και τους άλλους μέσα από θεατρικό παιχνίδι. Κάθε μέρα ένα χέρι- μια περίπτωση εκφοβισμού- που την κάνει να νιώθει άβολα, να νιώθει άσχημα, θα αφαιρείται από το πρόσωπό της και θα αποτελεί σημείο συζήτησης και ανάλυσης με τα παιδιά. Κάθε χέρι – μία μελέτη περίπτωσης εκφοβισμού ή βίας στην αυλή ή στην τάξη. Κάθε χέρι – μια αφορμή για συζήτηση, για συμβουλές, για γνώμες.
Η εβδομάδα αυτή, που είναι αφιερωμένη σε δράσεις κατά της βίας και του εκφοβισμού στο σχολείο, ξεκίνησε με την πρώτη περίπτωση: “Θα φας μία, για να μάθεις!”. Μέσα από το θεατρικό παιχνίδι, η συζήτηση γρήγορα οδηγήθηκε στο τι είναι σωστό να κάνουμε και τι όχι…
Και πήγε παραπέρα… στα χέρια που κάνουν τόσο όμορφα και δημιουργικά πράγματα, στα χέρια που δεν χτυπάνε, δεν δέρνουν.
Σταδιακά τα χέρια που καλύπτουν το στόμα της Αγωνίστριας απομακρύνονται… “Φύγε, δεν σε θέλουμε στην παρέα μας!” αλλά και εκφράσεις όπως “Πώς είσαι έτσι; χαχαχα” συζητήθηκαν στην ομάδα της Α τάξης.
Τα ίδια τα παιδιά πρότειναν λύσεις, υπέδειξαν τρόπους αντιμετώπισης, παραδέχτηκαν πως έχουν γίνει μάρτυρες τέτοιων στάσεων και συμπεριφορών, πως έχει συμβεί να φερθούν και αυτά με τέτοιο τρόπο… Η αναγνώριση είναι το πρώτο βήμα στην καταπολέμηση τέτοιων συμπεριφορών.
Η συζήτηση συμπεριέλαβε και κάποια στερεότυπα που περνούν από γενιά σε γενιά και δημιουργούν ευκαιρία για πειράγματα, κοροϊδίες, λεκτική βία… Η ταινία μικρού μήκους “Όλιβερ Μπάρτον: μια εκπαιδευτική ιστορία” αποτέλεσε το έναυσμα της συζήτησης της Τετάρτης:
Οι δραστηριότητες κατά της βίας και του εκφοβισμού στο σχολείο ολοκληρώθηκαν την Παρασκευή 6 Μαρτίου. Η “Αγωνίστριά” μας βρήκε ξανά το χαμόγελό της! Και μαζί με αυτήν κι εμείς!
